Yine bir gün Üstad’a sormuşlar:
-Üstad özel arabanız yok mu?
Üstad düşünmeden cevap verir:
-Ona en son bineceğiz.
*
Üstada bir konferans sırasında bir genç sorar:
-Osmanlı emperyalist değil miydi?
Cevap dikkate şayandır:
-Evladım eğer Osmanlı emperyalist olsaydı şu anda bu soruyu fransızca değil türkçe sorardın.
*
Necip Fazıl bir konferansında isim vermeden gazetelerin tenkidini yapiyormuş. Fakat o şekilde açık konuşuyormuş ki, bu işlerle çok az ilgili olan dahi hangi gazeteden söz edildiğini anlarmış Dinleyenlerden biri hatibin sözünü keserek:
Hangi gazeteden bahsediyorsunuz?
Necip Fazıl sorar:
Siz ne iş yapıyorsunuz?
Keresteciyim.
Belli,otur!
*
Necip Fazıl Kısakürek in 1954 lü yıllarda çıkardığı Büyük Doğu mecmuasının bir sayısının kapağında, Osmanlı arması işlemeli sanat eseri bir kumaş resmini yayınlayınca, “padişahlık propagandası yapmak ” gibi saçma bir gerekçe ile derginin o sayısının toplatılmış ve kendisi de suçlanarak mahkemeye sevkedilmişti
Necip Fazıl’ın mahkemede kendisini suçlayan savcıya gayet ibretli bir şekilde:
İçinde adalet işlerine bakılan bu binanın tepesinde aynı Osmanlı arması var Siz de mi padişahlık propagandası yapıyorsunuz?” diye cevap vermişti
*
Necip Fazıl vapurla Karaköy’e geçerken, yanına biri yaklaşıp:
“Üstad”, diye sormuş “Peygamberlere ne diye gerek duyuldu, biz kendimiz yolumuzu bulabilirdik.”
N. Fazıl, okuduğu kitaptan başını kaldırmadan:
“Ne diye vapura bindin ki, yüzerek geçsene karşıya” cevabını vermiş.
*
Nazım Hikmet ve Necip Fazıl Ramazan ayında arabayla gidiyorlarmış.
Tabi Necip Fazıl oruç ama Nazım Hikmet değil.
Nazım Hikmet Necip Fazıl ile dalga geçmek için yolun kenarındaki zayıf bir ineği işaret ederek Necip Fazıl’a demiş ki:
-’Şunun haline bak, oruç tutmaktan ne hale gelmiş’ demiş.
Tabi Necip üstad altta kalır mı hemen cevabı yapıştırmış:
-’Aaa Nazım sen bilmiyor musun hayvanlar oruç tutmaz…
*Üstad Yenilgi ve mağlubiyeti kabul etmezdi. Bir gün bir tren istasyonunda onun sinirli sinirli gezdiğini gören bir hayranı (bazı rivayetlere göre onu sevmeyen biri) sorar:
- Ne oldu Üstad, treni mi kaçırdınız?
Üstad böyle bir ithamı kabul eder mi? Treni kaçırmak bir eksiklik, bir yenilgidir.
- Kovdum gitti, der.
*
Üstadın müdafaaları basit birer savunma değildir. Hakimleri diliyle ve zekasıyla etkilemek üstad için zor değildi. Sanatsal savunmaların etkisinde kalan hakim değiştirilirmiş. Bir seferinde yine hakim değişmiş ve yeni hakim üstadın savunmasını duyunca “artistlik yapma, adam gibi konuş” demiş. Tabi üstadın altta kalması beklenemez.
“Hakim bey biz tutukluyken öyle muamele ediyorlarki bizde adamlık bırakmıyorlar, o sebeple karşınıza çıktığımız vakit rol yapmak zorunda kalıyoruz”
*
Bir yaz günü… Sofra kurulmuş, yemek yenilecek… Her şey hazır… Merhum Üstad Necip Fazıl Kısakürek, masanın üzerindeki içi su dolu “viski şişesi”ni görünce sorar:
“Bu ne?”
Cevap verir, oğlu;
“Baba; soğuk su için…. Buzdolabına ancak bu şişeleri koyabiliyoruz da!…”
İtiraz eder üstad:
“Olmaz!..”
İzaha çalışır oğlu…
“Baba inan ki çok iyi temizledik, bol sabun ve kaynar sularla yıkadık.”
Üstad yine “olmaz” der ve şu ibretli sözler dökülür ağzından:
” O halde oğlum; yarın lazımlık satan bir dükkana gideceksin ve oradan el değmemiş bir lazımlık alacak, çorbanı da bu lazımlıkla içeceksin!
İçebilir misin?… Elbette içebilirsin… Hiçbir mahzuru da yok…
Amma velakin; mantığın kabul etse de, ruhun kusar bu çorbayı!”
*
Bir edebiyat toplantısı sırasında Nazım sahnede şiir okur ve akabinde oturan topluluk içinde bulunan Üstad’ı sahneye davet eder. Üstad sahneye çıkar.Üstad’a şöyle bir teklifte bulunur;
-Birtane ben kendi şiirimden okuyayım, bir tane de sen kendi şiirinden oku.
Üstad kendi şiirini okumayı pek doğru bulmadığını söyler ve şöyle der;
-Ben senin şiirinden bir tane okuyayım sen de benimkilerden bi tane oku
Nazım bu teklifi kabul eder ve başlar Üstad’ın ‘Ölünün Odası’ şiirini okumaya. Şiir biter salonda bir alkış patlar. Sıra Üstad’a gelmiştir. Üstad da nazımın sonu ‘in-çık, çık-in” şeklinde biten bi şiirini düz bir şekilde okur. Üstad şiiri bitirir. Salonda derin sessizlik.
Üstad nükteyi patlatır, noktayı koyar;
-Bak nazım! Benim gibi adam senin şiirini okuyor yine de bişey olmuyor.
*
Üstad Necip Fazıl Kısakürek bir gün konferans verirken salonda bulunanlardan birisi kürsüye salatalık fırlatır. Salatalığı eline alan Necip Fazıl salondakilere dönerek:
“- Birisi kimliğini göndermiş, kiminse gelsin alsın” der.
*
Ünlü şair bir dava dolayısıyla yattığı Malatya’da muhteşem savunmalar ypıyormuş. Aynı davada yargılanan bir başka yazar bunu kıskanıp şöyle diyecek olmuş: ‘Bugün mahkemede bir sükut ettim, hakimler heyeti dondu kaldı.’ Necip Fazıl’a aktarmışlar. ‘Tüh!’ demiş. ‘Keşke sükutunu plağa alsaydık, sonra dinlerdik.’
*
Necip Fazıl şeriatçı olduğu iddiasıyla tutuklanır.Çıkarıldığı mahkemede suçsuz olduğunu söyleyip tahliyesini ister.Kendisine reva görülen haksızlık ve zulümleri öyle canlı bir üslup ile tasvir eder ki,mahkeme heyetindeki kadın hakimin gözlerinden yaşlar süzülmeye başlar.Bunun üzerine şairler sultanı,hanım hakimi salondakilere göstererek konuşmasına devam eder.”İşte ,şeriatın bir sırrı daha tecelli etti:Kadından ceza hakimi olmaz..”
*
Bir gün Necip Fazıl, bir üniversitede konferansa katılmış…
Çıkıp herzamanki gibi Din ve Allah kavramı hakkında konuşmuş…
Konuşması bittikten sonra, onunla karşıt görüşlü olan bir Prefesör, Necip Fazıl’a:
‘Siz önceden çıkıp farklı şeyler söylerdiniz, şimdi ise o sözlerinize çelişen şeyler söylüyorsunuz. Yazdığınız şiirler hala ezberimdedir.. Bu ne demek oluyor? ‘
Necip Fazıl’ın cevabı meleklere parmak ısırtacak bir cevap olur:
- ‘Benim geçmişim bir çöplüktür ve çöplükleri sadece kediler ve köpekler kurcalar.’
*
Bir konferansından sonra bazı gençler “Sakarya Türküsü”nün büyük şairi Necip Fazıl’ın etrafında toplanırlar. İçlerinden biri,
“Anlattığınız fikir hayatı içinde sizi de görmek istiyoruz” deyince üstat şu cevabı verir:
” Ben, özlenen İslam çiçeğinin sadece gübresiyim.”
*
Necip Fazıl’ın da içinde bulunduğu uçak, Yeşilköy Havaalanından kalktıktan kısa bir zaman sonra arızalanır ve geri döner. Havaalanındakiler merakla, “Ne oldu, nasıl oldu?” diye sorarlar. mübareğin cevabı hem teslimiyetçi hem de hikmetli: “Ahirete kabul etmediler, geri döndük.”

Islak sokaklar mevsimindeyiz artık
Bu kalabalık şehre hüzün yağar bu zamanlar
Yalnızlık yağar caddelerine

Darmadağın saçlar, ıslanmış yüzler hep yere bakar
Kahveleri bile dert yüklenir
Çayları daha bir demli
Unutulan sevgililer hatırlanır veya sevgililer unutulmaya çalışılır
Bu mevsimde vitrinleri az sulu rakı gibidir bu şehrin
Her adımın yalnızlığa uzanır
Yine de hızlı adımlar atılır, koşulur bu sokaklarda
Herkes kendi türküsünü söyler yüzünü buruşturarak,
Herkes kendi hikayesini en acıklı sanır

Kendisi koca bir yalanken gerçeği arar bu şehir
Sokakları gibi evleri de acı doludur, gözyaşları taşar pencerelerinden…
Geceleri gerçeklerini saklar da, her gün başka bir maske takar insanları…
Hayatları vardır anlatıkları, bir de tek başına kalınca yaşadıkları…
Aşkları bir damla gözyaşında boğulur bu şehrin
Onun için geceleri yeni hayatlar yazılır kimsenin bilmediği zamanlara
Onun için kimse üzülmez gidenlere ve acır geride kalanlara
Herken kendi türküsünü söyler bu şehirde sadece kendi acısına ağlar
Herkesin tiyatrosudur bu şehir herkesin en yalandan sahnesi
Ve onun için bulunmayı bekler bu şehrin denizlerinde incilerin en sahtesi
Yine de yalan olduğunu bile bile hergün aynı oyunu oynar bu şehrin insanları
Herkes kendi hikayenini en acıklı sansa da her geceyi pembeye boyar gündüzün yalanları…
+++++
Bu şehir en çok sevenini aldatır
En çok sevenini üzer hiç acımadan
Sokaklarında gezmek de bir savaştır burada hayatta kalmak da…
Ve çok zordur buna rağmen ayrı kalmakta
Nefret etmek çok kolaydır bu şehirden
Küfür etmek çok kolay
Yine de ayrılamaz aldattıklar, ayrı kalamaz…
Her gidişinde dönüşü özler, onsuz kalamaz

Bu şehrin sokakları hüzün doludur, acı doludur her zaman
Her bir köşesinde bir hikaye gizlenir
Boş sokaklarında gece yarısı masallar anlatır bu şehir
Bir kez göreni 100 kez aldatır…
Onun için adımlar hep hızlı atılır, koşulur bu şehrin sokaklarında…
Çektirdiği onca acıya rağmen her zaman bir başkadır…
Her zaman ilktiri tektir ve sondur bu şehir
Ve en kalabalık caddesi görünmeyen acılardan bir nehir

Yine de hızlı adımlar atılır, koşulur bu sokaklarda
Herkes kendi türküsünü söyler kimseyi umursamadan
Herkes hergün insanlığından bin defa utanır

hiç kimseyi sevemezsin sandığım zamanlar
dalgakıransız bir çocuk bütün limanlar
kahramansız bir film gibi solar romanlar
figüranlar beni oynar doğum günümde

bir an varki unutulmaz derdi kederi
bir an var ki unutturmaz derdi kederi
göçlere tok bir kent gibi mağrur durursun
istanbul’a benziyorsun doğum günümde

başladığı yerde biter tum yolculuklar
bir selamı eksik etme doğum günümde
gözlerimde sensizlikten gayri nem kaldı
mahsuni’den bir türkü çal dogum günümde

bir an varki unutulmaz derdi kederi
bir an var ki unutturmaz derdi kederi
başladığı yerde biter tum yolculuklar
bir selamı eksik etme doğum günümde

Servet Kocakaya / doğum günümde .. ve bir yeni yaşıma daha girdim

İlk iki bölümün de izlenme rekorları kıran Recep ivedik şimdi de 3. bölümü ile karşımıza çıkmaya hazırlanıyor, bu sefer recep ivedik karakteri öğrenci oluyor ve üniversite hayatına başlıyor, başlıyor ama nasıl başlıyor hocaları çıldırtarak öğrencileri kırıp dökerek bildiğiniz kaba recep işte Recep İvedik 3 Filmi 12 Şubat’ta sinemalar da

Daha fazla uzatmadan sizlerle fragmanı paylaşayım dostlar izleyin bakalım sizce film nasıl geliyor

Markafoni.com nedir nasıl çalışır bilmeyenler için bilgi vermeye çalışıcam Markafoni.com online alışveriş sitesidir ama onu diğerlerinden ayıran bir özelliği var ki bu en önemli ayrıcalığı Markafoni.com‘da her gün yeni ürünler gelir ve bu ürünler piyasa fiyatından düşük olarak satışa sunulur ve her kullanıcı aynı üründen yalnızca 3 adet alabilir.

Peki Markafoni.com‘a nasıl üye olunur ?

Markafoni.com a üye alımları yalnızca davetiye ile oluyor yani bir arkadaşınız size davetiye yollamak zorunda ki üye olasınız aksi takdirde üye olamıyorsunuz buda onun ayrıcalığı ama davetiye almak çok kolay en azından bu yazıyı okuyanlar için aşağı da vermiş olduğum linke tıklayarak açılan sayfa da (altta) email adresini yazarak kendinize benim tarafımdan davetiye yollayabilirsiniz email adresini yazdıktan sonra mailinize davetiye linki gelecek o linke tıklayarak üye olabilir sizde sevdiklerinize davetiye yollayabilirsiniz.

Davetiye İçin : TIKLAYIN

Kafasına takılan yada sormak istediğiniz birşey olursa bu başlık altından sorabilirsiniz cevaplarım

Karşımda durduğunda
Gözlerime baktığında içimden bir şeyler kopuyor

Olmuyor
Nefesim daralıyor
Yeminler bozuluyor
Cin misin peri misin anlamadım
O deniz gözlerinden alamam gözlerimi
Gider eski zamana
Ağlarım yana yana

O güzel gözlerinden alamam gözlerimi
Gider eski zamana
Ağlarım yana yana

Gitme kal be yanımda
Şurada baş ucumda
Sana kurban olurum
Elveda deme bana

Ben seni el üstünde hatta baş üstümde
Taşırım merak etme
Elveda deme bana

Cami imamı Abdullah hoca, bir iş için resmi dairelerden birine gider. Kendisinden TC kimlik numarası istenince, en yakın internet- cafenin yolunu tutmak zorunda kalır.
Cafenin kapısından girerken levhada yazılı isim ‘fesubhânallah’lar, estagfirullah’lar çektirir hoca efendiye, hem de peşpeşe:
CEN.NET CAFE

Cafe işleten delikanlıya:
- Evlâdım T.C. kimlik numarası istediler benden, yardımcı olabilir misin?
- Tabi amcacım, siz şuraya oturun, şu işimi hemen bitirip sizinle ilgilenirim.

Abdullah hoca başlar beklemeye. Böylelikle bulundugu mekânı inceleme fırsatı da geçer eline. Demek ki gençlerin girip bir türlü çıkmak bilmedikleri, internet-cafe denilen yer burasıdır. Gözüne takılan her detaydan rahatsız olarak, huzursuz bakışlarla etrafını süzer durur. Evin bodrumunda kurduğu fare tuzakları gelir aklına. Küçücük bir peynire tutsak olan fareler nasıl kapandan çıkamıyorlarsa, ayrı telden, ayrı telden oyunlara yakalanan gençlerin de buradan çıkamadıklarını düşünür. Bir ‘fesubhanallah’ Bir ‘fesubhânallah’ daha çeker ve:
- Ähir zaman fitneleri işte canım, der kendi kendine.

Hoca efendinin huzursuz olduğunu fark eden delikanlı hemen bir çay söyleyince, kendisine ikram edilmesinden memnun olur. En azından bu da bir hürmet ifadesidir. ‘Aferin’ derken içinden, hayıflanır, istemeden:
- Yazık oluyor bu gençlere, hayatlarını heder ediyorlar.
Boşa hayıflanmanın, vah vah demenin, bir faydası olmayacağını bildiği için, delikanlıyla hasbihal etmeye karar verir:
- Delikanlı sana bir şey soracağım ama bilmem ne düşünürsün?
- Buyurun amca, ne soracaktınız?
- Sen Allah’ı bilir misin?
Birbirine girmiş, hiçbir şekle benzetemediği jöleli saçları, her baktığında bir ‘fesubhanallah’ daha çektiği sakal şekliyle bu delikanlıdan aldığı cevap, hoca efendiyi pek şaşırtır.
Cafeyi işleten delikanlı gülümseyen gözlerle bakarak:
- Kul, kendisini yoktan var edip hayat bahşeden, düşünecek akıl, görecek göz veren Rabbini nasıl bilmez amca?
Hayretle sormaktan alamaz kendisini:
- Biliyor musun? Peki neyle biliyorsun Allah’ı, bana bir anlatır mısın?
Delikanlı eliyle cafedeki bilgisayarları göstererek cevap verir:
- Bu bilgisayar ile biliyorum amca.
- Bunlarla mı? Pek anlayamadım.
- Bu bilgisayarların varlığı benim nazarımda Allah’ın varlığının en açık delillerinden biridir. Bilgisayar kullananlar gayet iyi bilirler amca, böyle bir makine, ancak bir mühendis ve üstün bir teknoloji ile var olabilir. Ateistin en önde gidenine sorsan, bu zımbırtının tesadüf eseri oluşmayacağını, mutlaka birisi tarafindan yapılmış olduğunu söyler sana. Meselâ Darwin kalkıp dirilse, şu laptopu göstersen, desen ki: ‘Bu alet, şu hesap makinesinin tesadüfler zinciriyle evrimleşmiş hâlidir.’ Darwin bile ‘çüş lan deve’ der.
Abdullah Hoca delikanlının anlattıklarından hoşlanmıştır. Keyiflenir:
- Bilgisayarın kendiliğinden yapıldığını kabul etmeyen adam, onu yapan insanın yaratılmış olduğuna gelince kıvırıveriyor değil mi evlâdım?
- Bak amca, burada 20 tane bilgisayar var, bunlar bir sistemle birbirine bağlı, hepsi bir program tarafından idare ediliyor. Bu sistemi ben kurdum, burayı ben çekip çeviriyorum. Buradaki düzen benden sorulur; yani bir anlamda da farz-ı muhal, haşa, buranın Rabbi benim. Bazen oyun oynayıp, interneti kullanıp para ödemeden sıvışmaya kalkanlar oluyor. Hemen yakalıyorum onları. ‘Gel bakalım! Nereye gidiyorsunuz böyle? Buranın nimetlerinden faydalanıp başıboş bırakılacağınızı mı zannettiniz? ‘Paramız yok abi! ‘ derlerse; ‘Yok öyle yağma! ‘ deyip cezalandırıyorum. İnternet kafeyi temizletiyorum: paspas yapıyorlar, camları silip tuvaleti temizlettiriyorum. Bir saat oyunun, internetin bedeli olur, bunun hesabı sorulur da, sayısız nimetlerle dolu koca bir ömrün hesabını sormazlar mı insana? Bir kafenin bile işlerini düzenleyen, tertip eden biri varken, koca kâinatı kusursuz işleyen bu sisteminin bir kurucusu olmaz mı? Olmaz diyenin ahmaklığını bütün noterler tasdik etmez mi?
- Vallahi evlâdım pek takdir ettim seni. Peki Allah’ı nasıl bilirsin, neye benzetirsin?
-Ben Allah’ı hiçbir şeye benzetmeden bilirim amca.
- Bunun böyle olacağını nasıl bildin evlâdım?
Delikanlı eliyle bilgisayarları işaret etti:
- Yine bunlar sağ olsun. Bu bilgisayarları yapan mühendisler başka, bilgisayarlar başkadır. Birbirlerine benzemezler. Programı yazan insan başkadır, ortaya konulan program ise bambaşka. Bilgisayarda yüklenmiş bilgiler vardır, fakat benim bilmem yine başkadır. Kamerası vardır, ses düzeni vardır ama benim gözlerim ve duyup konuşmam farklıdır.

Abdullah amca çocuğun feraset ve anlayışını çok beğenmişti. Sorduğu sorulara aldığı cevaplar, gayet mantıklıydı ve berrak bir imana işaret ediyordu. Aslında buradaki işi bitmiş, kimlik numarasını çoktan almıştı; ama muhabbete devam etmek istedi.
- Peki varlığına inandığın Rabbin için ne yapman gerektiğine dair ne biliyorsun?
- Ne yapmam gerektiğini biliyorum amca, fakat ne kadarını yapabildiğim hususunda kendimi yeterli görmüyorum.
- Ne bildiğini söylersen, neler yapabileceğine dair yardımcı olabilirim belki evlâdım.
- Neler yapmam gerektiğine dair şuradan biliyorum amca: Öncelikle, Rabbim bana bir gönül vermiş. Kendisini bilmeyi nasip edip muhabbetini gönlüme yerleştirmiş. Ben de gönlümde sadece O’na ve sevdiklerine yer vermeliyim, O’nun istemeyeceği şeyleri gönlümden uzak tutmalıyım. İkinci olarak bana verdiği dili razı olmayacağı sözlerden korumalıyım. Her zaman O’nu söylemeli, O’nu anlatmalıyım. Son olarak bana verdiği bu bedeni onun razı olacağı şekilde kullanmalı, bir gün toprak olacak vücudumu O’nun yolunda eskitmeliyim. Benim bildiğim bundan ibaret.
- Ee evlâdım daha ne yapacaksın, başka bir şey kalmadı ki!
- Efendim yapmalıyım, etmeliyim diyorum ama, bal demekle ağız tatlanmıyor ki!
Gidilecek yolu bilmek ayrı, usulüyle yolda yürüyebilmek apayrı bir şey. Yine bilgisayar tabirleriyle söylemek gerekirse, Şeytan denilen melun HACKER, benim sistemimde ki NEFS virüsünü aktif hale getiriyor. Üstesinden gelebilene aşk olsun. Etkili bir anti-virus programı bulmam lazım belki de..
- Ben biliyorum, dedi Abdullah Hoca ve ekledi: “NAMAZ”
- Eveeet amca, “NAMAZ” anti-virus programlarından birisidir. Hayat sistemine kurup, günde beş kere de bağlanırızi. Böylece sürekli güncellenir.

Küskünlüğüme gömülmüş, bıçak sırtı acıların saklı kaçağı, dinle öykünü anlatacağım sana.Ben seni kendime katarken, sen paramparça ağıtlar biriktirdin bozgununa.

Biliyordum, gelen gidecekti birgün.Yasasıydı bu yaşamın.Geldin, geldiğine kanamadan kana kana, gittin, gidişine kanadım, öyle kalakaldım..

İşte yine, özlem çeken, iflah olmaz günlerin eli uzanıyordu öksüz yanlarıma.Bu öykünün yitik kıldığı ben oldum, sen sadece, bana sunulan kayıplığın kısır döngüsüydün.Güneşim eksik olsada, ağır ağır yol alıyordum, yaşamın içinde, şikayetim yoktu, bana sunulanı buydu.Yutkunmalı zamanlarda susan hep bendim, sesi ayaza kesen hep ben.Tüm iç çekişlerimde kalbime vurduğum Ayazım, hatır Sormayanım, yaban duruşlum, dinle, bu senin öykündü..

Ben gelişine umutlar saldım, emeğimi sevdama adadım. Ne varsa sevince dair, seninle var ettim. Sevdam yüreğimle birlikti, tutmuştu ellerimden divane düşlerim. Ellerim uzanacakken gölgene, gitmiştin işte. Gittin, sel oldu gidişin gözlerimde. Şiirlerim değmedi kulağına, söyleyeceğim ne varsa, düğüm ettim boğazımda. Ben düğümlenirken yaşama ve yasalarına, sen sonuna yaklaşıyordun öykünün. Hiçbir hazırlığı yoktu umutlarımın, zalim bir infazın ansız gelişine. Çocuk gülüşlerimin hevesi yüzümde kalakalıyordu, acı ağır ağır dağılıyordu yüzüme. İnsafının buyruğu kesindi, yüreğim, ardınsıra kara bir yasın izini sürecekti. Çığlık kusuyordum sağır yanlarına, sesimi kendim boğuyordum..

Senin ektiklerini ben biçtim hep, o bıçağın keskin yüzü derine iniyordu, sen öykünü yazıyordun. Korkma, yüreğim ah etmez sana. Gelişin gibi, gidişini de severim ben. Sen sadece dinle, bu senin öykündü… Dağ doruğu coşkularıma kıyıp, gittiğin o yolda yangın bıraktın bana, gelemem bilirim. Hangi yangın yol verir, kül olmuş umutlara? Hangi yangının talanında bulunur kayıplar? Bilirim, bu öykünün noktası, benim yitikliğimdi.. Bu senin öykündü…

BEN! Kaybettin ..

Var mı beni içinizde tanıyan?
Yaşanmadan çözülmeyen sır benim…
Kalmasa da şöhretimi duymayan,
Kimliğimi tarif etmek zor benim…

Bülbül benim lisanımla ötüştü.
Bir gül için can evinden tutuştu.
Yüreğine Toroslar´dan çığ düştü.
Yangınımı söndürmedi kar benim…

Niceler sultandı, kraldı, şahtı.
Benimle değişti talihi bahtı,
Yerle bir eylerim tac ile tahtı,
Akıl almaz hünerlerim var benim…

Kamil iken cahil ettim alimi,
Vahşi iken yahşi ettim zalimi,
Yavuz iken zebun ettim Selim´i,
Her oyunu bozan gizli zor benim…

Yeryüzünde ben ürettim veremi.
Lokman Hekim bulamadı çaremi.
Aslı için kül eyledim Kerem´i.
İbrahim´in atıldığı kor benim…

Sebep bazı Leyla, bazı Şirin´di.
Hatrım için yüce dağlar delindi.
Bilek gücüm Ferhat ile bilindi.
Kuvvet benim, kudret benim, fer benim…

İlahimle Mevlana´yı döndürdüm.
Yunus´umla öfkeleri dindirdim.
Günahımla çok ocaklar söndürdüm.
Mevla´danım, hayır benim, şer benim…

Benim için yaratıldı Muhammed
Benim için yağdırıldı o rahmet
Evliyanın sözündeki muhabbet
Enbiyanın yüzündeki nur benim

Kimsesizim hısmım da yok, hasmım da
Görünmezim cismim de yok, resmim de
Dil üzmezim, tek hece var ismimde
Barınağım gönül denen yer benim
…Benim adım ‘aşk’…

Cemal SAFi / Tek Hece Aşk

Gitme…
Ne olur gitme..
Üşüyor ellerim…

Gitme…
Sen gidince ,
Üşüyor ellerim…

Sensizlik acı veriyor,
Boynu bükük
Öksüz kalbim…

Sen gidince
Aşka kısır sancılar.
Gözlerimde
yağmur olur şarkılar…

Bu koca dünya içimde
Toz duman olur…
Her sokakta alev alev
Yangınlar çıkar…

Aç bana kollarını,
Sar yine öyle, tut bırakma.
Sev beni delicesine.
Kimseye verme
Canımıda yakma
Çok severim güzelim
Ben deliyim sen kusuruma bakma
Ah. yanıyor yüreğim
Ne olur beni anla.

Gitme…
Ne olur gitme..
Üşüyor ellerim…